Tranen

We hebben een verhaal,
we willen iets vertellen,
we willen aandacht, allemaal,
wil jij ons zien en tellen?

Te vaak worden we weggeveegd,
nog voordat iemand ons kan zien.
Is dat omdat jij je schaamt
voor ons bestaan misschien?

Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Tergend traag

Ze vraagt of ik het me kan voorstellen: dat ik alles achterlaat en verhuis naar een ander land, dat ik daar alleen ben, zonder familie en vrienden, dat ik een nieuwe taal moet leren die vreselijk moeilijk is, dat ik me ontheemd en eenzaam voel. Dat vraagt ze ongeveer, als ze zegt: “Kun jij naar een ander land gaan?” Die zin is al een hele prestatie voor haar, en elke keer dat ze een grammaticaal goede zin uitspreekt, maakt mijn hart een sprongetje. Maar deze ochtend maakt het weinig sprongetjes, omdat Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

‘Dag angst’

Wat zou er gebeuren
als ik niet langer op de loop zou gaan voor mijn angst?
Als ik zou stoppen met zwoegen en zweten
om koste wat kost te vermijden
waar ik zo bang voor ben?
Als ik gewoon eens stil zou staan,
al is het met een bonzend hart,
en zou zeggen: ‘Dag angst’?
Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Practice what you preach

Vrijdagmiddag. Ik moet een preek voor zondag schrijven, maar het lukt niet. Er staat inmiddels wel wat op papier, maar ik ben niet tevreden. Het is nog te abstract, te onpersoonlijk en volgens sommigen waarschijnlijk ook te soft. Afgelopen week sprak een collega-predikant in Trouw (28 augustus 2019) zich uit tegen te veel zachte en lieve woorden in de kerk. Woorden als kwetsbaarheid en verbinden zijn jeukwoorden die geen ruimte zouden laten voor de ongemakkelijke realiteit van kwaad, lijden en tekort. Mijn preek van zondag gaat over …… jawel: verbinding. Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Pleidooi voor openheid

Wat een inspirerende Zomergasten-uitzending met Wanda de Kanter (VPRO, 25 augustus 2019)! In het eerste uur was er in mijn ogen een prachtige rode draad: elk fragment en elk gesprek ging over openheid. Over het bespreekbaar maken van persoonlijke zaken, over het lef om te praten over wat moeilijk en verdrietig is. Bijvoorbeeld in het fragment met Paul de Leeuw en René Klijn (De Schreeuw van de Leeuw, 1992). De Kanter daarover: Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Moeten

Er moest altijd een heleboel,
ze zei zo vaak: ik moet.
Ik moet presteren, alles goed doen,
o, wat ben ik moe!

Tot op een dag iemand haar zei:
ach jee, wat moet jij veel!
Hoe komt dat toch, van wie moet dat,
hoe raak je ervan vrij?
Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Moed

Moed is
op weg gaan
de eerste stap zetten
al weet je niet
wat de volgende stap zal zijn.

Moed is
jezelf laten zien
kwetsbaar durven zijn
al weet je niet
hoe de ander reageren zal.

Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Eerherstel voor Orpa

Je stond voor een onmogelijke keuze.
Je koos, want je moest kiezen.
Je ging terug.

Met tranen en pijn nam je afscheid
van je schoonmoeder en schoonzus,
je wist: voor altijd.

Je ging terug.
Naar je ouders, om voor hen te zorgen?
Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Geloven is gekkenwerk

In de komende maanden organiseer ik enkele gespreksavonden rondom het boekje ‘Opvoeden is gekkenwerk’ van Jos de Kock. Tot mijn verbazing zag ik dat ik de avonden in mijn agenda genoteerd had onder de titel ‘Geloven is gekkenwerk’. Een vergissing? Ja, maar misschien nog niet zo’n gekke. Het inspireerde me tot de volgende woorden:

Een beetje gek moet je wel zijn
om te geloven
in vrede voor iedereen,
in een wereld waarin elk mens tot haar recht komt.
Laat mij maar gek zijn en het geloven. Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Laten en doen

Iedere maandagochtend ontvang ik van Pulsar een inspirerende quote in mijn mailbox. Meestal neem ik niet de tijd om deze te lezen of raakt de mail ondergesneeuwd onder talloze andere berichten. Vanmorgen las ik ‘m wel, het was een zin van Rainer Maria Rilke: “Men moet de dingen de eigen stille ongestoorde ontwikkeling laten die diep van binnen komt.” De woorden zetten me aan het denken. Vooral het woordje ‘laten’ triggerde iets. Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie