Vorige week vond de jaarlijkse herdenkingsavond plaats van het hospice waar ik zorgvrijwilliger ben. In het hospice verblijven elk jaar veel gasten. Ze zijn onderling natuurlijk heel verschillend, qua leeftijd en leefstijl, qua ziektebeeld en conditie en ook qua mogelijkheden en behoeften. Toch is er denk ik één verlangen dat zij (en wij allemaal) gemeen hebben: om gezien te worden, gehoord te worden, gekend te worden. Niet ‘gezien’ in de zin van: kijk mij eens! Maar het verlangen om echt gezien te worden zoals je bent, kwetsbaar als je bent én sterk als je bent. Daarover schreef ik – traditiegetrouw – een gedicht speciaal voor deze herdenkingsdienst:
hoor je mij
ook als ik zwijg
omdat alles gezegd is
woorden onvindbaar zijn
zie je mij
meer dan een lijf
gehavend, getekend
mens met een ziel zoals jij
roep je mij
met genegenheid
bij mijn eigenste naam
zelfs als ik slapende blijf
zolang je mij hoort
zolang je mij ziet
zolang je mijn naam met liefde noemt
ben ik verbonden met jou
ben jij verweven met mij
blijf ik altijd dichtbij
(afbeelding: Pixabay)