Als de rouwauto aankomt bij de kerk loop ik naar buiten om de echtgenote, zoon en schoondochter te begroeten. Het eerste wat de zoon tegen zijn moeder zegt is: “Je hebt gewonnen”. Ik kijk hen vragend aan. “We hadden een weddenschap over wat je zou aantrekken. Mijn moeder zei een broekpak.” “Dan hoop ik maar dat jullie het goed vinden” zeg ik nog, maar de omhelzing die ze me geven zegt genoeg.
Zo begint enigszins luchtig dit afscheid van hun man en vader in een prachtige oude kerk. Luchtigheid zat ook in de fenomenale speech van één van zijn vrienden, weliswaar uit zijn hoofd (dat maakt me altijd een beetje huiverig…) maar niet uit de losse pols. Hij moét hier heel goed over nagedacht hebben, want qua opbouw zat het perfect in elkaar, alle emoties kwamen voorbij en op indrukwekkende wijze verwoordde hij wat zijn vriend voor hem betekent. Ik adviseer mensen altijd om hun toespraak op te schrijven, maar er zijn uitzonderlijk goede sprekers die dat niet hoeven te doen. Wat niet betekent dat ze zich niet hoeven voor te bereiden. Deze speech was zorgvuldig voorbereid én goed gepresenteerd.
Luchtig was dit afscheid trouwens geenszins. Er was veel en groot verdriet om het verlies van een intens geliefde man. Juist dan is een paar keer lachen tijdens de uitvaart een verademing! Temeer omdat de overledene gewaardeerd werd om zijn humor. En over luchtigheid gesproken: dankzij de bijzondere speech van zijn vriend zal elke aanwezige bij de eerstvolgende scheet aan deze overleden dierbare denken. Want sommige dingen vergeet je niet!
Een indrukwekkend afscheid op een buitengewoon mooie plek.