Onlangs werd ik in Museum Voorlinden gegrepen door een beeld van Mark Manders: Monument (2024-2025). Zelf zegt hij hierover: “Bij Monument heb ik zachtjes een hoop klei geplaatst op de keel van een vrouwelijk figuur. Het spreekt namens iedereen die in stilte pijn met zich meedraagt. (…) Dit is een monument voor iedereen die lijdt onder ingrijpend verborgen verlies.”
Ik probeerde woorden te vinden voor dit stille verdriet dat (nog) geen woorden kent.
