Eerherstel voor Orpa

Je stond voor een onmogelijke keuze.
Je koos, want je moest kiezen.
Je ging terug.

Met tranen en pijn nam je afscheid
van je schoonmoeder en schoonzus,
je wist: voor altijd.

Je ging terug.
Naar je ouders, om voor hen te zorgen?
Naar je dorpsgenoten?
Naar een leeg huis,
waar de muren op je afkomen
en het gemis van zovelen je verstikt?
Of naar een plek waar je opbloeit, liefhebt, geniet?

Je werd Orpa genoemd:
zij die de nek toekeert.
Een oordeel is snel geveld.
Zwart-wit is lekker overzichtelijk.

Mijn waardering¬†voor alle jou en alle Orpa’s
die een onmogelijke keuze moeten maken,
die vaak in hun leven afscheid moeten nemen
en verder leven met schrijnend gemis.

Mijn waardering voor jou en alle Orpa’s
die in woorden, beelden en verhalen
tekort gedaan worden,
die zoveel mooier en kleurrijker zijn
dan de grijstinten doen vermoeden.
Mogen jij en alle Orpa’s
uit de verf komen
in onze verbeelding,
in onze woorden,
in onze wereld.

 

(zie ook de overweging over Orpa, Ruth en Noömi, gehouden op 11 augustus 2019 in de Ontmoetingskerk in IJsselstein)

error
Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *