Laten en doen

Iedere maandagochtend ontvang ik van Pulsar een inspirerende quote in mijn mailbox. Meestal neem ik niet de tijd om deze te lezen of raakt de mail ondergesneeuwd onder talloze andere berichten. Vanmorgen las ik ‘m wel, het was een zin van Rainer Maria Rilke: “Men moet de dingen de eigen stille ongestoorde ontwikkeling laten die diep van binnen komt.” De woorden zetten me aan het denken. Vooral het woordje ‘laten’ triggerde iets.

Ontwikkeling lijkt in onze tijd en samenleving vooral iets om aan te werken. Of het nou gaat om persoonlijke ontwikkeling, om ontwikkeling van een bepaald talent of om de ontwikkeling van je organisatie of bedrijf, je zult aan de slag moeten. Ontwikkeling moet je in gang zetten, plannen, monitoren, managen, bijsturen en evalueren. Zo doen wij elkaar geloven dat wij ontwikkeling in de hand hebben en naar onze hand kunnen zetten.

Rilke zet daar iets naast: de dingen hebben ook hun eigen ontwikkeling. Die moet je rustig en ongestoord z’n gang laten gaan. Net als het zaad waarover Jezus sprak:
“Het is met het koninkrijk van God als met een mens die zaad uitstrooit op de aarde: hij slaapt en staat weer op, dag in dag uit, terwijl het zaad ontkiemt en opschiet, ook al weet hij niet hoe. De aarde brengt uit zichzelf vrucht voort, eerst de halm, dan de aar, en dan het rijpe graan in de aar.” (Marcus 4: 26-28)

Ontwikkeling is dus niet alleen een kwestie van doen, maar ook van laten. Laten gebeuren, met rust laten, loslaten. Dat laatste lijken wij wel eens te vergeten. We zijn ongeduldig. En uit gretigheid en ambitie of uit angst voor mislukking zitten we bovenop de ontwikkeling. Op de ontwikkeling van onze kinderen en leerlingen, op de ontwikkeling van onszelf, op de ontwikkeling van onze school, onze kerk, ons bedrijf. We lijken soms op de ongeduldige man die wilde dat zijn rijstplantjes sneller zouden groeien en daarom elk plantje een paar centimeter omhoog trok. Na een dag hard werken keek hij tevreden over zijn rijstveld uit: de plantjes leken hard ‘gegroeid’ te zijn. Maar de volgende dag waren de plantjes al aan het verdorren, want hun wortels kwamen niet diep genoeg.

Misschien kunnen wij samen met deze man leren van die andere boer om te slapen. Om op onze handen te zitten. Om te wachten. Om vertrouwen en geduld te hebben. Om te geloven dat groei soms vanzelf gaat en dat dingen hun eigen ontwikkeling hebben. Zelf zou ik het graag leren, want ik zie hoe ik maar al te vaak met ongeduld en ijver, soms met kramp, processen probeer te sturen, op vele terreinen. “Laat het meer gebeuren” zei iemand eens tegen me, die woorden neem ik ter harte.

Herken je dat? Trek jij soms ook de plantjes in jouw leven omhoog, omdat je wilt dat het sneller gaat? Welke plantjes zou jij wat meer met rust mogen laten? Op welke momenten of op welke plaatsen mag jij wat meer achteroverleunen?
Ik wens je veel geduld en vertrouwen toe!

 

 

error
Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

1 Response to Laten en doen

  1. Christa van Egdom schreef:

    Een prachtige gedachte bij de tekst van Rilke.
    Zet mij ook aan het denken en ga ik proberen om meer te laten gebeuren met meer geduld.
    Dank Irene

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *