Pasen

Stille zaterdag

als de weg naar Pasen
niet enkele dagen duurt
maar eindeloos lang

als het donker koppig is
en van geen wijken weet

als de stilte oorverdovend is
en blijft
en de hoop vervliegt

dan rest niets anders dan
wachten
wachten
wachten
volhouden
uithouden
doorgaan
wachten
volhouden
volhouden
wachten
wachten
wachten
wachten
– het duurt lang –
wachten
wachten

tot er
op een dag
onverwacht
een klein beetje beweging komt
in de zwaarte
– je weet niet wie of wat
het donker opentrok
voor jou een engel –
er komt een opening
een piepklein kijkgaatje
waardoor je het leven
de liefde
het licht
weer ziet.

 

Pasen

Altijd had ze zich aangepast
niet eens bewust
het ging vanzelf
ze wist precies wat anderen wilden
maar háár verlangen 
lag begraven 
onder angst en eenzaamheid.

Sinds lang had ze zich klein gemaakt
ze deugde niet ze was
te dik en dom en ga zo door
ze zag haar eigen schoonheid niet
want haar vertrouwen in zichzelf
was ooit 
als een nachtkaars uitgegaan.

Vaak voelde zij zich schuldig
om wat er misging in haar leven
ze wist het wel
wat goed is en wat niet
ze wilde het wel anders 
maar voelde zich gevangen 
in een weerbarstig web.

Maar op een dag
komt er een piepklein barstje 
in haar angst
flikkert het kaarsje van weleer
heel even op
beseft ze dat ze zelf
een keuze heeft.

Ze staat op
zet een eerste stap
en nog één
en nog één

Onzichtbaar nog 
voor ons en iedereen
wankel nog en aarzelend
het is nog klein en makkelijk
te ontkennen

Zo klein kan Pasen zijn
klein en kwetsbaar
en onverwacht
krachtig

foto: Sybren Visser
error
Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *